หลังปฏิญาณตนว่าจะไม่ชอบดารา-นักร้องอะไรอีก
ตั้งแต่เหมือนจะเคยเป็นตอนสมัย ป. 5 ราวๆ 10กว่าปีมาแล้ว
ตอนนั้นจำได้บ้าฝันดีฝันเด่น....555+ แล้วก็ชอบเซเลอร์มูน
ซื้อแผ่นภาพกับสติ๊กเกอร์มาสะสมด้วย...น่าน...
และก็ค้นพบว่าไม่ได้ช่วยให้ชีวิตดีขึ้นเล้ย...
หลังจากนั้นก็ฟังเพลงแบบเอ่อเพลงเพราะดีเท่านั้น
แล้วก็แค่เอ่คนนี้หน้าตาน่ารักดี ชอบพักๆแล้วก็ลืม...
และอาราชิก็เป็นนักร้องมาเกือบ 10 ปี แล้วชั้นก็ไม่เคยรู้จักเลย...
ไม่เคยเลยจริงๆ และเหมือนเพื่อนที่บ้าอาราชิจะเคยพูดกรอกหูให้ฟัง...
กรี๊ดเราชอบอาราชิ...อะไรประมาณนี้...แต่เราก็ไม่เคยสนใจ
พักนั้นหันไปเล่นเกมคอม...เล่นแบบบ้าๆ อยู่เกือบ4-5ปี
พบเจอคนในเกมและก็เป็นเพื่อนตุยกันไป และพอเวลาผ่านไปหางกับหัวมันก็เริ่มโผล่
ไม่ใช่หางเรานะ แต่หางของมัน...มันคนที่เราคุยด้วย...
และเรื่องนี้ก็สอนให้เรารู้ว่า อย่าโง่และอย่าโง่ทั้งๆที่คิดว่าโง่และก็ยังไม่เลิกโง่
จบ...สุดท้ายต้องขอบคุณมันมั้งที่ทำให้เราเรียนรู้อะไรในโลกดีมากขึ้น
และได้พบกับการดูซีรี่ย์ ที่ไม่คิดว่าจะอยากดู...แต่ไม่ใช่ซีรี่ย์เกาหลีนะ...มันคือ
ซีรี่ย์ญี่ปุ่น 555+ ช่วงนั้นก็เริ่มไปเรียนภาษาญี่ปุ่น
ด้วยความคิดที่ว่า เคยเป็นความฝันตอนเด็กๆว่าอยากเรียนแล้วอยากพูดได้
จริงๆจุดกำเนิดมันก็มาจากการ์ตูนนั้นแหละ
ตอนนั้นเหงาๆก็ไปหยิบซีรี่ย์มาดู เรื่อง "ยามาดะ ทาโร่ โมโนกาตาริ " ชื่อยาวไปนิด
แต่สนุกนะ แรกๆ ดูก็ พระเอกไม่หล่อ ตัวเล็กๆ น่ารักก็ไม่น่ารัก งั้นๆ...
ดูไปดูมาเอ่อน่ารักดี สงสัยเพราะบทมันพระเอกไป เอิ๊กๆ
สุดท้ายเลย แล้วเค้าคือใครหว่า...ตอนแรกเลยโน้มๆไปทางเฮีย สุดท้าย...
น่ารักทั้งวงเลยแฮะ แต่ไม่ได้คิดว่าวงนี้หล่อหรอกนะ มองว่าน่ารักมากกว่า
และชอบแนวเพลงแบบนี้พอดี บวกกับไม่มีไรทำ ให้ให้การฟังเพลงของอาราชิฟังแล้วมีความสุข...
งั้นหรือ...แปลก็ไม่ออก... แต่ก็ไม่ได้ชอบทุกเพลงหรอกอ่ะ
แต่โดยรวมแล้วถือว่าดีในความรู้สึก
สรุปว่าทุกคนน่ารักมากอ่ะ ชอบเสียงและการร้องเพลง
แต่...มีแต่...เราคงไม่มีปัญญาไปทุ่มเทเงินทองให้หรอกนะ ขอเป็นกำลังใจให้อย่างเดียวละกัน